Όταν βιώνεις κάτι, συνήθως, το μεγαλοποιείς στο μυαλό σου. Του δίνεις μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτές που του αξίζουν. Από αυτές που του αρμόζουν, θα μπορούσε να πει κανείς.

Είναι το έντονο συναίσθημα που σου προκαλεί μία κατάσταση. Ένα συναίσθημα υπερβολικό που σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα από ένα διαφορετικό πρίσμα, συνήθως παραπλανητικό κι αλλοιωμένο. Κάτι, το οποίο σε κάνει να εστιάζεις σε ορισμένες πτυχές του ζητήματος, συνήθως, στις αρνητικές και να μην δίνεις τη δέουσα σημασία στις θετικές ή ακόμα και να τις παραβλέπεις. Ο «φακός» μέσα από τον οποίο βλέπεις τον κόσμο είναι γεμάτος προβλήματα. Προβλήματα, που όντως, υφίστανται, αλλά και προβλήματα, που δεν υπάρχουν.

Ο φόβος κι η άγνοια που νιώθεις όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα είχες υπολογίσει, σε κατακλύζουν. Σε κάνουν να αγχώνεσαι και να μην είσαι λειτουργικός. Να χάνεις το χαμόγελό σου κι εν γένει, την αισιοδοξία σου. Να κάνεις το ένα λάθος, μετά από το άλλο.

Τα συναισθήματα αυτά σε απροσανατολίζουν, καθώς καταφεύγεις σε υπεραναλύσεις. Υπεραναλύσεις, που οδηγούν σε αδράνεια, σε μελαγχολία και σε ένα αίσθημα αδικίας.

Ένα αίσθημα που δε βοηθά πουθενά. Στην κυριολεξία, πουθενά!