Η ζωή σε δοκίμαζε για άλλη μια φορά! Θα άντεχες ή θα λύγιζες αυτήν τη φορά; Θα άφηνες να σε κυριεύσει το πάθος ή θα κρατιόσουν στο ύψος σου; Θα αντιστεκόσουν στα λόγια αγάπης και στο φιλί του ή θα ενέδιδες, ικανοποιώντας τον ναρκισσισμό του; Θα του έκανες τη χάρη να το πάρει πάνω του ή θα έδειχνες αξιοπρέπεια για να τον βάλεις στη θέση του και κυρίως, για να εκτιμήσεις τον εαυτό σου;

Ναι, τον εαυτό σου! Αυτό το μικρό παιδί, που είναι ξεχασμένο και χαμένο μέσα  στον χάρτη. Έναν χάρτη σημαδεμένο από ανθρώπους κι όνειρα. Όνειρα παιδικής ηλικίας, σκουριασμένα κι αφημένα στη λήθη.

Και ναι, δε λύγισες! Έβαλες την αξιοπρέπειά σου πάνω από όλα! Τον απέρριψες! Έκανες την καρδιά σου πέτρα! Πάνω από όλα, εσύ!

Πάντα εσένα να επιλέγεις! Γιατί είσαι εσύ! Γιατί αξίζεις! Γιατί είσαι ένας τίμιος άνθρωπος που δεν αξίζει να σταθείς σε έναν ανάξιο για να του καλύψεις ανασφάλειες. Να τις καλύψει μόνος του! Όπως κάνεις κι εσύ καθημερινά! Σφίγγεις δόντια, κλαις όταν δε σε βλέπει κανείς, γράφεις, γυμνάζεσαι, διαβάζεις, δουλεύεις. Γιατί έτσι είναι η ζωή! Προχωράει!