Πώς επηρεάζει ο Ψηφιακός εαυτός στο Instagram την αυτοαντίληψή μας;

Αυτοαντίληψη και Instagram

Ο νέος κόσμος του Instagram ήρθε για να μείνει!

Το Instagram εισέβαλε στη ζωή μας κι ανέτρεψε μια για πάντα τις ισορροπίες. Μέσω της ψηφιακής αυτής πλατφόρμας, προσπαθούμε να συνδεθούμε με τους άλλους, με τους οποίους θέλουμε να δημιουργήσουμε δεσμούς. Δεσμούς, που να μας γεμίζουν συναισθηματικά.

Αναζητούμε κάτι βαθύ κι ουσιαστικό, παρουσιάζοντας, παρά ταύτα, επιλεκτικά και  φιλτραρισμένα τον εαυτό μας.

Θέλουμε, σε πρώτη φάση να μας αποδεχτούν οι άλλοι και να εγκρίνουν αυτό που κάνουμε, ώστε στη συνέχεια, να συνάψουμε μια σχέση μαζί τους. Μια σχέση, όμως, που εντέλει, δε στηρίζεται σε γερά θεμέλια. Γιατί ναι μεν, το μέσο επιτάσσει μια τελειότητα, αλλά αυτή η υποτιθέμενη τελειότητα δημιουργεί λανθασμένες προσδοκίες από τον άλλον, που εντέλει συνειδητοποιεί πως ο ψηφιακός  εαυτός, που του παρουσιάζουμε διαφέρει σε έναν βαθμό με τον πραγματικό μας εαυτό, καθώς προβάλλουμε μια μόνο πτυχή αυτού.

Η ανάγκη για έγκριση κι αποδοχή καθιστά αναπόφευκτα το Instagram ως ένα μέσο, που επηρεάζει την ψυχολογική μας ευημερία.

Όταν λαμβάνουμε, για παράδειγμα, θετική ανατροφοδότηση, χαιρόμαστε και νιώθουμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Κάτι, που μας κάνει να νιώθουμε πως κάνουμε κάτι σωστά, με αποτέλεσμα να το επαναλαμβάνουμε για να είμαστε κοινωνικά αποδεκτοί.

Η κοινωνική αναγνώριση αποτελεί μια από τις ανάγκες μας, με αποτέλεσμα, όλες μας οι ενέργειες να επιτελούνται, με γνώμονα αυτές.

Από την άλλη, εάν γινόμαστε αποδέκτες αρνητικής ανατροφοδότησης, ενισχύονται τα δυσφορικά μας συναισθήματα. Εντείνονται οι ήδη υπάρχουσες ανεπάρκειές μας. Κάτι, το οποίο μας ωθεί να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο παρουσιαζόμαστε.

Προσπαθούμε εναγωνιωδώς να ακολουθήσουμε, κατά γράμμα, κιόλας, τις αξίες και τις προσδοκίες των ομάδων αναφοράς, στις οποίες ανήκουμε ήδη, αλλά και σε αυτές, που επιθυμούμε να ανήκουμε.

Συνεπώς, επενδύουμε περισσότερο στις αξιολογήσεις των άλλων για τον εαυτό μας, παρά στις αυτοαξιολογήσεις μας. Μια επένδυση, που μας κάνει να παρουσιάζουμε στρατηγικά τον εαυτό μας. Μια στρατηγική, η οποία, όμως, με το πέρας του χρόνου, μας καθιστά ψυχικά ευάλωτους στις κρίσεις των ψηφιακών άλλων.

Η συνεχής αλλαγή και προσαρμογή του ψηφιακού μας εαυτού σε αυτό που περιμένουν και θέλουν οι άλλοι για εμάς, μας κάνει να χάσουμε τον εαυτό μας.

Τα όρια του πραγματικού εαυτού και του ψηφιακού εαυτού δεν είναι διακριτά, κάτι το οποίο μας προκαλεί σύγχυση. Σύγχυση και ρευστότητα, η οποία αποτρέπει την ανάδυση του αληθινού εαυτού.

Τα εξωτερικά γνωρίσματα υπερτερούν έναντι των εσωτερικών γνωρισμάτων. Η εποχή του φαίνεσθαι εναντιώνεται στην εποχή του είναι. Ό, τι δείχνεις κι ό, τι δηλώνεις, κατ’ επέκταση, είσαι, δίχως να εξετάσει κάποιος κατά πόσο έγκριτα κι αληθή είναι αυτά, που ισχυρίζεσαι για τον εαυτό σου.

Ο ψηφιακός εαυτός μας είναι ευέλικτος, εναλλάσσεται ανάλογα τις συνθήκες, έχοντας απρόβλεπτες προεκτάσεις για εμάς,

αλλά και για το κοινωνικό σύνολο.

Αρθρογραφία: Αλεξία Στυλιανή Κανακάρη

0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x