Κάποιοι κύκλοι κλείνουν τόσο απότομα που δεν προλαβαίνεις να πεις κουβέντα. Μπορείς, αλλά δεν ξέρεις αν αξίζει. Έτσι, κρατάς μια στάση σιωπής. Μια σιωπή, που τσακίζει κι εσένα, αλλά και τον άλλον άνθρωπο. Εσύ προσπαθείς να καταλάβεις πού έφταιξες κι ο άλλος αναρωτιέται, γιατί δεν του είπες κάτι. Τι να πεις; Ευχαριστώ; Απλά, αποδέχεσαι την κατάσταση και προχωράς. Είναι δύσκολο, βέβαια, γιατί αναπόφευκτα, τον συγκρίνεις με έναν άλλον ανθρώπο, που του είχες ανοίξει την καρδιά σου και σε σεβάστηκε. Ίσως, να είχε περισσότερη ενσυναίσθηση από τον άλλον ή και να είχε περάσει κάτι παρόμοιο με εσένα. Ρώτησε κιόλας, πρόσφατα για εσένα. Δεν ενδιαφέρεται ερωτικά, αλλά ανθρώπινα. Ενώ ο άλλος, εξαφανίστηκε λες και δε σήμαινες ποτέ τίποτα για αυτόν. Δε σήμαινες βασικά!

Ο καθένας ό, τι μπορεί! Δεν μπορείς να πεις στον καθένα πώς να νιώθει και πώς να πράττει. Και βασικά, δε χρειάζεται κιόλας. Μόνο στον εαυτό σου έχεις το δικαίωμα και την υποχρέωση να το κάνεις.

Παρόλα αυτά, βέβαια, δεν μπορείς να μην παραδεχτείς πως όλα ξεκαθαρίζουν όταν έχεις πλέον απεμπλακεί συναισθηματικά και τους συγκρίνεις. Μέσα από τη σύγκριση, καταλαβαίνεις ποιός φέρθηκε σωστά κι ήταν ειλικρινής μαζί σου και ποιός όχι.