Το καλό παιδί αναζητά απεγνωσμένα αγάπη, αποδοχή και αναγνώριση. Παραμελεί τις ανάγκες και τα όνειρα του για να ικανοποιήσει τους άλλους. Είναι συνεχώς ανικανοποίητο. Δεν εκφράζει τις επιθυμίες του και δεν δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. Δεν θέλει να δυσαρεστήσει ποτέ κανέναν, δεν λέει Όχι, δεν βάζει όρια και δεν ζητάει τίποτα. Είναι πάντα πρόθυμο, εξυπηρετικό και αφήνει τους άλλους να το εκμεταλλεύονται. Έτσι, καταλήγει να μην υπάρχει!

Κυριαρχεί ο φόβος της κριτικής και της απόρριψης, καθώς και το συναίσθημα της ενοχής, είτε προς τους άλλους είτε προς τον εαυτό του. Επιπλέον, έχει την αίσθηση ευθύνης για τη ζωή και τα συναισθήματα των άλλων.

Η υπερβολική καλοσύνη δεν αποφέρει τα ζητούμενα αποτελέσματα, δεν διευκολύνει τις σχέσεις, δεν βελτιώνει την ποιότητα ζωής και δεν εγγυάται την άνευ όρων αποδοχή.