Αναζητώντας την αγάπη…

αγάπες

Στη ζωή, θα συναντήσεις πολλούς. Με λίγους, θα συνδεθείς πραγματικά. Ελάχιστους θα «βάλεις» στην καρδιά σου. Ανθρώπους, που δε θα ξεχάσεις ποτέ. Άλλωστε, οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται ποτέ, ακόμα κι αν χωρίσουν οι δρόμοι σας! Είναι πάντα «εκεί». Ένα απροσδιόριστο «εκεί», που όμως, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να γίνει «εδώ». Εδώ και τώρα! Με ένα απλό τηλεφώνημα, με μια απρόσμενη, τυχαία συνάντηση κι όλα «ανθίζουν» ξανά!

Άλλες, πάλι, αγάπες, ξεθωριάζουν με τον χρόνο. Φθείρονται! Χάνουν την υπόστασή τους και στη θέση τους, εδράζονται, πλέον, «γερά» μαθήματα. Μαθήματα αυτοσεβασμού, αξιοπρέπειας και τα συναφή. Τα «δώρα» που λαμβάνεις από αυτές τις εμπειρίες είναι πολύτιμα. Αργείς να τα πάρεις, γιατί ο εγωισμός υπερτερεί, η αδικία καραδοκεί, η ματαίωση ζει, όμως, τα παίρνεις.

Κάποιες άλλες αγάπες, χάνονται απρόσμενα.

Με μια προδοσία, ό,τι θετικό συναίσθημα ενυπήρχε σε αυτήν τη σχέση «σβήνει» απευθείας. Η λέξη «delete» λαμβάνει χώρα και «σαρώνει» τα πάντα με το πέρασμά της. Η λήθη κυριεύει και καραδοκεί σε όποιον προσπαθεί να αντισταθεί, ξέρεις, στο τέλος του κύκλου! Ενός κύκλου με πολλές προσδοκίες από τον άλλο. Έναν άλλο, εντέλει, «παρτάκια», αυταρχικό, χειριστικό, που βασιζόταν στην αγάπη που του είχες. Έλα, όμως, που εντέλει, δεν του έγινε το χατίρι! Γι΄αυτό, σε θαυμάζω! Που δε λύγισες, που δεν παρακάλεσες, που δεν πτοήθηκες και τον «έσβησες» από τον χάρτη σου. Απλά, δεν τον βλέπεις. Δεν υπάρχει για εσένα! Ξενέρωσες! Τελεία και παύλα!

Ξεκάθαρα πράγματα κι ας σε λένε μερικοί, μερικοί, απόλυτη! Ναι, ρε φίλε, είσαι απόλυτη και ξέρεις τι θέλεις. Το διεκδικείς, δίχως τέλος. Δεν ανέχεσαι τον κάθε «ηλίθιο» πάνω από το κεφάλι σου να κάνει κουμάντο στη ζωή σου. Γι΄αυτό, άλλωστε, έφυγες κι από αυτούς, ξέρεις, τους «μερικούς, μερικούς». Έκανες εντυπωσιακή έξοδο, στο δίνω και με το παραπάνω! Φέρθηκες σαν κυρία και δε σου ζήτησαν καν τον λόγο. Σκέψου πόσο «λερωμένη» είχαν τη «φωλιά» τους και δεν έβγαλαν «κιχ». Είδαν πως δεν τους «παίρνει»! «Κόπηκε» το θράσος τους σε δευτερόλεπτα! Σε σεβάστηκαν! Πώς να σε κοιτάξουν στα μάτια, τώρα πια; Αποδείχτηκες εξυπνότερη!

Για αυτήν, τη διάψευση ζεις! Τη διάψευση ενός ηττοπαθούς πλάσματος, που πλέον «σηκώνει» το ανάστημά του, δίχως φόβο, με πίστη και «καθαρότητα» ψυχής και μεταμορφώνεται σε ένα δυναμικό πλάσμα, που μάχεται για αυτό που αγαπά. Για τις αξίες και τα ιδανικά, που πρεσβεύει. Αυτά μονάχα υπηρετεί με ευλάβεια! Κανέναν άλλον!

Αρθρογράφος: Στυλιανή Αλεξία Κανακάρη

0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x