Μια απροκάλυπτη, σκληρή αλήθεια; Μια εκ βαθέων εξομολόγηση και μια απόρριψη;

Μια απόρριψη, που σε αμφισβητεί και σε αποδομεί σε μόλις λίγα δευτερόλεπτα; Που σε φέρνει αντιμέτωπο με τις ανέπαρκειες και τις ανασφάλειες σου; Μια αλήθεια, που σε «ταρακουνά» σε τέτοιο βαθμό, που κάνεις στροφή 180 μοιρών, ελπίζοντας να αλλάξεις το «πεπρωμένο» σου; Μια αλήθεια, που «διαπερνά» όλο σου το κορμί και σε κάνει να ανατριχιάζεις, μόνο με το άκουσμά της;

Ανατρέχοντας σε παλιές φωτογραφίες, που είχες τραβήξει με το κινητό σου όταν ήσουν πληγωμένος, συνειδητοποιείς τον βαθύ σου πόνο. Έναν πόνο, που κάποτε, «φάνταζε» της ίδιας έντασης. Μα τώρα, ξέρεις! Μόνο εσύ! Ο πόνος που προκλήθηκε από την «ωμή» και μεστή αλήθεια, αλλά ωραία διατυπωμένη, με απόλυτο σεβασμό ήταν πιο ανώδυνος από ότι το ψέμα, «τυλιγμένο» με χρυσόσκονη και λουλούδια, που μόλις είδε πως δε θα πάρει άμεσα αυτό που θέλει, μεταμορφώθηκε σε τέρας, επιχειρώντας να σε «κατασπαράξει»! Να σε «κατασπαράξει»! Μόνο έτσι, θα έκανε αισθητή την παρουσία του! Η δύναμή του ήταν η «καταστροφή» σου! Ο «βούρκος» σου τον χαροποιούσε! Δεν μπορούσε να σε «ξεπεράσει» αλλιώς! Δεν ήθελε να κουραστεί, παρά μονάχα, να κουράσει. Ο καθένας έχει τον τρόπο του να τραβάει την προσοχή. Άλλοι κάνουν κακουργήματα κι άλλοι ευεργετήματα. Έτσι, είναι αυτά! Πώς να το κάνουμε;