Για την ακρίβεια, βομβαρδιζόμαστε με πληροφορίες, που μας επηρεάζουν σε βαθμό, που προβαίνουμε σε κοινωνική σύγκριση με τους ψηφιακούς άλλους. Μια σύγκριση, που μας κάνει ευάλωτους ψυχικά. Συνεχώς, αισθανόμαστε πως σε κάτι υστερούμε, παρόλο που γνωρίζουμε πως αυτά που βλέπουμε δεν ανταποκρίνονται πλήρως και πάντα στην πραγματικότητα. Προβάλλεται μια πτυχή της πραγματικότητας, που μπορεί να είναι παρελθοντική ή κι αμιγώς ψεύτικη, σκηνοθετημένη, με τέτοιο τρόπο, που να φαντάζει αληθινή και συγχρόνως, ιδανική. Την ίδια στιγμή, μετράμε τον εαυτό μας με τα ‘μου αρέσει’, τα σχόλια και τον ορίζουμε βάσει αυτού. Κάτι, το οποίο μας κάνει να τρέχουμε έναν ατέρμονο, δίχως τέλος, ουσιαστικά, αγώνα αναγνώρισης της ύπαρξής μας, στον οποίο και ματαιωνόμαστε αναπόφευκτα, λόγω της παγίδας της κοινωνικής σύγκρισης, στην οποία υποβάλλουμε τον εαυτό μας.

Παράλληλα, οι ψηφιακές τεχνολογίες δε μας επιτρέπουν να αναλογιστούμε το παρελθόν και να σχεδιάσουμε το μέλλον, καθώς κυριαρχεί ο φόβος μην τυχόν και χάσουμε κάτι από τα τεκταινόμενα και την επικαιρότητα. Πράγμα, το οποίο καθιστά τον χρόνο γεμάτο και κατακερματισμένο, που αποτρέπει οποιαδήποτε ανάγκη κι επιθυμία μας για ονειροπόληση κι εν γένει, επαφή με τον εαυτό μας για να καταλάβουμε τι είναι σημαντικό κι αναγκαίο για εμάς. Με λίγα λόγια, οι ψηφιακές τεχνολογίες αναβάλλουν την απόφασή μας να ορίσουμε τι είμαστε, αλλά και τι μπορούμε να γίνουμε, βάσει των δεξιοτήτων και των επιθυμιών μας.