Η περίοδος των εορτών πολλές φορές είναι συνυφασμένη με μια αίσθηση μελαγχολίας και θλίψης. Μια θλίψη που πηγάζει από τη μάχη του εσωτερικού και του εξωτερικού σου κόσμου! Ενός εσωτερικού κόσμου που επιδιώκει αποστασιοποίηση από κάθε λογής εκδηλώσεις κι ενός εξωτερικού κόσμου που «επιβάλλει» ως κοινωνικά ορθό τη μέθεξη σε εκδηλώσεις και συναθροίσεις. Μια μάχη και σύγκρουση που σε φέρνει σε ένα συναισθηματικό αδιέξοδο! Ένα αδιέξοδο που δεν ξέρεις πως να διαχειριστείς, καθώς σκέφτεσαι πως για όποια απόφαση κι αν πάρεις, θα πρέπει να απολογηθείς στον κοινωνικό περίγυρο! Έναν κοινωνικό περίγυρο που δε θα διστάσει να σε κρίνει εάν προβείς σε κινήσεις ασύμβατες με το κοινωνικά «επιβαλλόμενο» και συνηθισμένο και που δε θα διστάσει κατευθείαν να σε κατατάξει στην ομάδα των περιθωροποιημένων ανθρώπων! Μια ομάδα στην οποία αισθάνεσαι ότι ανήκεις εδώ κι αρκετό καιρό, καθώς δε βλέπεις κανέναν να αφουγκράζεται την ανάγκη σου να μείνεις μόνος σου, αλλά ούτε και κανέναν να ταυτίζεται μαζί σου!

Έτσι, καταλήγεις να νιώθεις «ξένος» μέσα στο κοινωνικό σύνολο! Και ξέρεις πως όταν σου μπει μια ταμπέλα, στιγματίζεσαι και δεν μπορείς να τη βγάλεις εύκολα, ώστε να μη σε χαρακτηρίζει. Ξέρεις πως είσαι περισσότερα από μια ταμπέλα κι έναν τίτλο, όμως, δεν μπορείς να παραβλέψεις πως σε προσδιορίζει σε έναν βαθμό και πως μπορεί να καθορίσει τη μετέπειτα σταδιοδρομία σου!