Το βλέμμα του διαπεραστικό «ακτινοβόλησε» την καρδιά σου κι ανέδειξε το χαμόγελό σου. «Χάθηκες» μέσα στα υπέροχα καστανά, μεγάλα του μάτια. Σαν να «βυθιζόσουν» στη μαγεία του έρωτα, «τραγούδαγε» η ψυχή σου και «χόρευε τανγκό»!  Ένας κεραυνοβόλος έρωτας που «ένωνε» την ψυχή με το σώμα και το συναίσθημα με τη λογική. Ένας έρωτας, «αστραπιαίος», που αποζητούσε την απόλυτη αφοσίωση.  Αφοσίωση σε εσένα και στον άνθρωπό σου. Να αφεθείς στην ροή των πραγμάτων, να δείξεις τον αληθινό σου εαυτό και να ζήσεις την κάθε στιγμή. Να την «ρουφήξεις» σαν είναι το πολυτιμότερό σου αγαθό. Το φυλαχτό σου, το κολιέ στο λαιμό, που «κουβαλάς» παντού μαζί σου. Να το κρατήσεις και να το αφηγείσαι, με αυτήν τη νοσταλγία, που το όνειρο αναβιώνει, φέρνοντας μαζί του, όλες τις ευχάριστες, γεμάτες ανεμελιά, στιγμές. Στιγμές, που δε σκέφτηκες, στιγμές, που σαν παιδί, άδραξες, δίχως να περιμένεις κάτι. Μα, που κάτι πηγαίο, ερχόταν τελικά. Ερχόταν αβίαστα, φυσικά, «έρεε» σαν νεράκι, η ζεστασιά, η τρυφερότητα της αγκαλιάς και του φιλιού, που «λύτρωνε». Που σε αναγεννούσε ξανά και ξανά, προσδίδοντας μια άλλη αίσθηση στη γεμάτη τάξη και πρόγραμμα ζωή σου.  Μια ζωή περιπετειώδη, με ανιδιοτελή αγάπη, στήριξη, που σε κάνει να «πετάς» στα ουράνια και να κατακτάς όλον τον κόσμο. Τα όνειρά σου, τις φιλοδοξίες σου. Κινητήριος δύναμη που «ενώνεται» με τη δική σου εσωτερική δύναμη κι αυτοπαρακίνηση, κάνοντας θαύματα. Θαύματα για τα οποία αξίζεις να ζεις, να παλεύεις, με τον άνθρωπό σου μαζί, αλλά κι ο καθένας ξεχωριστά μόνος του για τον εαυτό του.