Βλέπεις, μέσα από αυτήν τη συνάντηση, αποκαλύφθηκαν πολλά πράγματα. «Έπεσαν» πολλά «προσωπεία»! «Μάσκες», η μια μετά την άλλη. Ξέρεις σαν ντόμινο! Το πρόσωπό σου, όμως, δεν «έσπασε»! Εσύ, άλλωστε, δεν είχες συλλογή από προσωπεία! Οπότε, έπρεπε να «κρατηθείς»! Παρέμεινες ψύχραιμος. Δεν είχες άλλη επιλογή! Δε θα έκανες τη χάρη σε όλον αυτόν τον «συνωστισμό» – γιατί «μαζεύτηκαν» και πολλοί, που δεν περίμενες να σου φερθούν άτιμα – να χαρεί με την «πτώση» σου.

Ένιωθες να «καταρρέεις» και την ίδια στιγμή, να «ανυψώνεσαι»! Πονούσες, καθώς το ένα πλήγμα διαδεχόταν το άλλο, από πρόσωπα, που δεν περίμενες, ενώ παράλληλα,  ένιωθες να «αναγεννιέσαι» μέσα από τις στάχτες σου. Ένιωθες να φεύγει κάθε «υποψία» ομίχλης από το προσκήνιο. Το δίλημμα της παραμονής και της διαφυγής δεν υπήρχε πλέον! Η πυξίδα έδειχνε οριστική απομάκρυνση, δίχως «όπισθεν»! Όλα ξεκαθάρισαν! Δεν υπήρχε αμφιβολία!