Έμεινες σε κάποιες συμπτώσεις και τις έκανες πραγματικότητά σου. Μια πραγματικότητα από την οποία δεν μπορούσες να ξεφύγεις. Μπορούσες, αλλά κάτι σε κράταγε πίσω.

Ήταν πως όλα είναι μάταια και προσχεδιασμένα από μια ανώτερη δύναμη, το σύμπαν, τον Θεό, που ό, τι και να έκανες, δεν έπιανε τόπο.

Οπότε, έγινες ένα πιόνι και δεν απαρνήθηκες τον ρόλο αυτόν. Δε σε έπαιρνε, ήταν το πεπρωμένο σου, έλεγες ξανά και ξανά. Έπρεπε να το δεχτείς και να το κανονικοποιήσεις στο μυαλό σου για να είναι πιο υποφερτό. Να το θεωρήσεις φυσικό κι επόμενο και να μείνεις εκεί.

Αλλά, δεν άντεξες κι είπες ‘όχι’. Είπες ‘όχι’ στην αναμονή που είχες υποβάλλει τον εαυτό σου. Είπες ένα ηχηρό ‘ναι’ στον εαυτό σου. Στα όνειρά σου, στις φιλοδοξίες σου.

Ήταν δύσκολη η απόφαση, αλλά σε έπνιγε αυτή η μεμψιμοιρία.

Το θέμα ήταν θα έλεγες ξανά το ‘ναι’ ή θα εφησυχαζόσουν;