Όταν το πάθος συναντά την ηγεσία!

πάθος-και-ηγεσία

Το πάθος «κινεί» βουνά. «Σαρώνει» τα πάντα με το πέρασμά του. Ξεπερνά τα όποια εμπόδια στο διάβα του. Δεν πτοείται με τίποτα. Μένει πιστό στον εαυτό του. Δεν «ξεθωριάζει» ποτέ. Γιατί, πολύ απλά, αφορά τον υπέρτατο σκοπό. Έναν σκοπό, που το «ξεπερνάει» και το κάνει να αφήσει πολλά πράγματα πίσω του. Δυσλειτουργικές συνήθειες, άτομα, που δε συμμερίζονται το όραμά του για τη ζωή και γενικότερα, πράγματα, που δεν το εξυπηρετούν. Περιοριστικές πεποιθήσεις, ανασφάλειες, αναβλητικότητα κι η λίστα δεν «τελειώνει». Και τα αφήνει πίσω του, δίχως δεύτερη σκέψη. Μοναδικό του μέλημα είναι να τιμήσει τον εαυτό του. Να προβεί σε πράξεις κι ενέργειες, που προάγουν το όραμά του. Ένα όραμα, που εκτός, από το ίδιο, ωφελεί και την κοινωνία. Αλλάζει τον ρου της ιστορίας θετικά, με αργά και σταθερά βήματα.

Γιατί η ανθρωπότητα αναμένει το πάθος, τη συνέπεια και την ηγεσία για να προχωρήσει. Για να πάει στην επόμενη «πίστα». Περιμένει την πρωτοπορία να «λάβει θέση» στο «τιμόνι» της ζωής.

Όταν όμως τη συναντά η δειλία, οι ευκαιρίες μένουν ανεκμετάλλευτες στο βωμό του φόβου.

Ενός αόρατου εχθρού που βάζει «τρικλοποδιές» στον ίδιο της τον εαυτό. Έτσι, παραμένει ακινητοποιημένη, προσδοκώντας εναγωνιωδώς κάποιος να τη σώσει. Να της «δώσει» ζωή για να κάνει όνειρα. Εναποθέτει όλες της τις ελπίδες σε κάποιον άλλον έξω από το ίδια. Κι εκεί, βασικά, «χάνει» το παιχνίδι.

Αντίθετα, η ηγεσία «βγαίνει» μπροστά, παρακάμπτει τα όποια εμπόδια και προχωρά. Φοβάται, αλλά όχι σε βαθμό, που να ακινητοποιείται. Σε αυτό, άλλωστε, διαφέρει από τη δειλία. Κοιτά το μέλλον κι επενδύει στο παρόν για να το εξασφαλίσει. Να το εξασφαλίσει με τις καλύτερες προδιαγραφές. Προδιαγραφές, που δημιουργεί η ίδια, δίχως να περιμένει κάποιον εξωτερικό παράγοντα να τη βοηθήσει. «Στηρίζεται» στα δικά της πόδια και κυρίως, δεν τα παρατάει. Ποτέ, όμως! Ό, τι και να γίνει, βρίσκει τη λύση. Αποδέχεται, εντοπίζει το λάθος, το αντιλαμβάνεται κι απλά, δεν το επαναλαμβάνει.

Απλά ναι, μεν, δύσκολα, δε στην εφαρμογή τους. Όμως, θα χρειαστεί να αποφασίσεις εάν θα ζήσεις μια ζωή αξίας, ή μια ζωής σύμβασης! Η επιλογή είναι δική σου! Μην ξεχνάς, όμως, πως όποια απόφαση κι εάν πάρεις, θα επωμισθείς και τις αντίστοιχες ευθύνες. Συνεπώς, «ζύγισε» και δες το, προσεκτικά.

Πάρε τον χρόνο σου.

Μη βιαστείς κι εάν δεις, στην πορεία, ότι δε σου «βγαίνει», απλά, άλλαξε την απόφασή σου.

Αρθρογραφία: Αλεξία Στυλιανή Κανακάρη

0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x