Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν! Άλλοι φεύγουν με αξιοπρέπεια, λέγοντάς σου τον λόγο φυγής τους, άλλοι πάλι δε σε ενημερώνουν κι εξαφανίζονται. Εξαφανίζονται και σε «αφήνουν» με την απορία. Μια απορία, που «γιγαντώνεται» μέσα σου και σε ταλανίζει. Μια απορία που σε κάνει να αμφισβητείς τον εαυτό σου για άλλη μια φορά. Κλαις, που «έφυγαν» αγαπημένα πρόσωπα και φίλοι από τη ζωή σου, έτσι απρόσμενα. Θέλεις και ξέρεις πως πρέπει να το αποδεχτείς, αλλά δεν ξέρεις αν πρέπει να το παραβλέψεις για μια ακόμα φορά. Βλέπεις έχουν «μαζευτεί» πολλά. Πολλές φιλίες, που με το πέρασμα του χρόνου, «τελείωσαν»!

Από τη μια, καταλαβαίνεις πως όσο εξελίσσεσαι κι αλλάζεις κι εσύ, αναπόφευκτα θα αλλάζει κι ο κύκλος σου. Θα αλλάζουν τα άτομα με τα οποία συναναστρέφεσαι. Από την άλλη, όμως, σκέφτεσαι πως το γεγονός πως δεν έχεις κάποιον κολλητό ή κάποια κολλητή στη ζωή σου, ίσως, σημαίνει πως κάτι, δεν κάνεις εσύ σωστά. Μεταξύ μας, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση! Είναι ένα συνονθύλευμα πραγμάτων! Σίγουρα, είναι η κατάλληλη ευκαιρία να εντοπίσεις τις αιτίες για τις οποίες συμβαίνει αυτό, να κάνεις τον απολογισμό σου και να προχωρήσεις! Να προχωρήσεις, δίχως να έχεις προσδοκίες από τους άλλους, παρά μονάχα από τον εαυτό σου! Έτσι, δε θα απογοητευτείς ξανά! Ή μάλλον, θα απογοητευτείς για πράξεις σου, τις δικές σου, όμως, όχι του άλλου! Βλέπεις οι δικές σου πράξεις ορίζονται και καθορίζονται από εσένα, πράγμα, που σημαίνει πως έχεις τη δύναμη να αλλάξεις και να διευθετήσεις τα ζητήματά σου, όπως επιθυμείς! Τον άλλο άνθρωπο, δεν μπορείς να τον αλλάξεις και δε χρειάζεται και στην τελική. Δε σου έχει εκχωρήσει ο ίδιος το δικαίωμα να το κάνεις!